19....19 εγώ ;;ούτε εγώ δεν καταλαβαίνω πως έφτασα εκει;;τωρα κατάλαβα μοναχά μερικούς που μου έλεγαν ψυθιριστά στο αυτι οταν ημουν μικρη και ελεγα γεματη αγωνια εγω?ποτε θα μεγαλώσω?...και μου λεγαν ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ....ο χρονος τρεχει τωρα πια ημουν σιγουρη..και ειμαι σιγουρη οτι οχι απλα περπατησε αλλα ετρεξε οσο πιο γρηγορΑ μπορουσε δεν αντεχε αλλο την εφηβεια.....την παιδικοτητα των χρονων ηθελε να περασει σε κατι καινουριο ..πρωτογνωρο για αυτην..ανυπομονουσε να δει πως θα ηταΝ ΑΡΑΓΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΤΑ...πως θα ηταν ουτε αυτη ηξερε...ο χρόνος και οι στιγμές ..........που θα ακολουθούσαν με δειλα δειλα βηματα στην αρχη και οχι γρηγορα οπως εκανε για να φυγει και να φτασει εδω μετα τα στοπ και τα απαγορευεται που ειχε βαλει η καρδια μου για να προχωρησει αλλα αυτη τα παρεβλεψε όλα γιατι τα ηθελε ολα δικα της..δεν ειχε ορια...ΗΘΕΛΕ ΑΠΛΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ!!..
Αν και ευσύνοπτο το κειμενάκι σου, περιέχει πολλά από τα ερωτήματα που ταλανίζουν τον άνθρωπο καθώς μεγαλώνει. Το ξεκαλούπωμα από την εφηβική ηλικία, αν και πολλές φορές επίπονο -καθ' ότι άγνωστο- σε μεταφέρει απ' ευθείας σ' έναν καινούριο (και παράξενο) κόσμο. Σου εύχομαι, λοιπόν, αυτή η μετάβαση να είναι όσο το δυνατόν εμπειρική και γεμάτη από όνειρα και υγιείς φιλοδοξίες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ ειλικρινά για τα τόσο αλήθινα λόγια...αυτό ακριβώς ένιωσα και εγώ και το μετέφερα ακριβώς σαν σκέψη ...
ΑπάντησηΔιαγραφή